وقتی بارون اشکهام چون

                                سیلی روان بر گونه هایم

                                                                جاری میشود جز آه

                                                                                          وحسرت چیزی نمی گویم

چون سهم من اززندگی

                                     فقط سکوت وتنهاییست.

موجود درد سر سازم چون

                                   من فقط باید تو تنهایی

                                                                 خودش ازخدا خواهش وتمنا کنه که به خواب

همیشگی منو ببره بیداری

                                  وحسرت رونمی خوام

                                                               بابک اینو می فهمی

                                                                                          اسیرغم درونمم بابک

میدونی دارم التماس

                          خدارومی کنم منواززندان

                                                           دورنم نجاتم بده من نفس

                                                                                             کشیدن رونمی خوام

وقتی خودم از خودم بیزارم

                                   دیگران حق دارنداین حس

                                                                     رونسبت به من داشته

                                                                                                     باشند.

گلم دارم مثل یک دیونه ی

                                   عاقل حرفهای دلم وبه

                                                               صورت مناجات

                                                                                باخدا تودفترم می نویسم

تا به مقدار خود موارضا.

                               کنم  گلم

                                          توتنها موجود مفیدی

                                                                     هستی که خدا توروبرای

                                                                                                    من آفریده که کنترل از راه

دورت قوی وکارسازه

                         عشق من وقتی باهام

                                                       حرف می زنی غمهام

                                                                                    فراموشم میشه تواز اون

 آبهای دریای مهربونیت  یه

                                 ذره  که دلم می باشی

                                                                آتش درونم به کلی

                                                                                         سرد میشه نکنه حضرت

ابراهیمی؟